Przed użyciem zapoznaj się z treścią Regulaminu lub skonsultuj się z Moderatorem lub Adminem,
gdyż każde Forum niewłaściwie stosowane zagraża Twojemu życiu literackiemu i zdrowiu psychicznemu.


Dialogatornia - kwalifikacje do warsztatów z pisania dialogów

Frankfurt 22-24. 04. 2018 (Mainhattan) czyli korespondencja od Brata Ruiny

Wszystkie pozostałe tematy

Moderatorzy: Poetyfikator, Moderator, Weryfikator, Zasłużeni przyjaciele

Awatar użytkownika
ithi
Siewca Dobra
Siewca Dobra
Posty: 4930
Rejestracja: pt 23 sie 2013, 11:15
OSTRZEŻENIA: 0
Lokalizacja: Płock
Płeć: Kobieta
Kontaktowanie:

Frankfurt 22-24. 04. 2018 (Mainhattan) czyli korespondencja od Brata Ruiny

Postautor: ithi » ndz 29 kwie 2018, 19:01

Frg. Andrzej Jelski "Tatuaż"

Począwszy od ostatniej dekady XIX w., a ściślej od daty wynalezienia elektrycznej maszynki do tatuowania, której zalety zostały już omówione, poprzez całe pięćdziesięciolecie XX w. - zdaniem niektórych amerykańskich badaczy - przebiega proces polegający na stopniowym liczebnym wzroście szczególnie chętnie wykonywanych motywów o różnej kulturowej proweniencji, z których istnienia korzystają tatuatorzy z różnych krajów. W miarę stopniowego udoskonalania środków masowego przekazu i innych cywilizacyjnych zdobyczy, zjawisko to stopniowo obejmuje swym zasięgiem coraz większe obszary na kuli ziemskiej doprowadzając z czasem do homogenizacji ikonografii w tatuażu, powstałej na bazie wspomnianego już euroamerykańskiego tatuażu, czyli do bezpośredniego zestawienia obok siebie wzorów o różnym charakterze i poziomie estetycznym oraz pochodzeniu kulturowym. W taki oto sposób dochodzi do procesów konwencjonalizacji i schematyzacji, których efektem jest wyłonienie się szerokiego nurtu, zwanego "międzynarodowym stylem ludowym" w tatuażu, z którego zasobów wzornictwa korzystają tatuatorzy na całym świecie, preferując w danym okresie takie lub inne motywy w zależności od potrzeb związanych z panującą modą lub innymi zjawiskami społecznymi* Tatuatorzy, których działalność należy łączyć tylko z tym nurtem, a jest ich zdecydowana większość, wykonują łatwe do powielenia standardowe motywy, przynoszące szybki zysk, kosztem jednak przeważnie ich wartości estetycznej. Depersonalizują one sposób takiej wypowiedzi i uniemożliwiają jej stanie się znakiem rozpoznawczym danego tatuatora.


Jakościowe zmiany w dziejach tatuażu początkowo w Stanach Zjednoczonych, później również i w innych krajach zachodnich następują ok. 1960 r. Ich wielkie znaczenie dla przyszłych losów tej wypowiedzi plastycznej podkreślili po latach niektórzy znawcy problematyki, nazywając ten okres renesansem tatuażu.


W okresie tym przebiegał ze szczególną intensywnością dalszy proces poszerzania obszaru penetracji artystów plastyków, którzy zdobyli prawo wypowiadania się wszelkimi możliwymi środkami tworzenia i technikami; w pole obserwacji oraz ingerencji twórców dostaje się niczym nie ograniczona rzeczywistość. "W imię nadrzędnej wartości przekazywanej idei i programowej wzgardy dla przeżytego pojęcia tzw. piękna - zanegowany został tak ważny w tradycyjnym rozumieniu sztuki element estetyczny formy przekazu. W imię wzbogacenia środków sztuki i zakresu jej działania przez integrację z innymi dziedzinami ludzkiej aktywności - zatarciu uległa specyfika dyscypliny plastycznej, odróżniająca ją od innych dziedzin. W imię powszechności sztuki i jej wszechobecności w życiu człowieka, a także w imię prawa artysty do nieograniczonej swobody wyboru środków dla przekazywania idei, granica między sztuką a rzeczywistością także została zniesiona".


W czasach tego lawinowego przyrostu nowatorskich zjawisk artystycznych rodzą się również zainteresowania ciałem ludzkim jako żywym tworzywem artystycznym. W takich warunkach rodzi się "body art" czyli tzw. sztuka ciała. Jest to tym działania artystycznego, posługującego się ciałem ludzkim jako płaszczyzną, tworzywem i środkiem ekspresji, którego intensywność oddziaływania potęgowana jest ruchem, efektami malarskimi, tatuażem i innymi zabiegami o charakterze plastycznym jako formami artykulacji wizualnej pod warunkiem, że wszystkim tym czynnościom towarzyszy intencja budzenia wzruszeń (pozostawia się jako otwartą kwestię estetycznej ich kwalifikacji), a więc apelowania do sfery emocjonalnej, umyślnego wywoływania upodobania bądź odrazy, poczucia pewności lub przerażenia, zdziwienia itp. Na X Paryskim Biennale Młodych w 1977 r. Amerykanka Ruth Marten "proponowała (...) nowość, sztukę tatuażu na zywym ciele, połączenie >>performance<< i >>body art<< W przeciwieństwie więc do takiej sytuacji, która uzasadnia mówienie o tatuażu jako o działaniu artystycznym, wszelki, nawet najpiękniejszy tatuaż wykonany jedynie w celach dekoracyjnych lub kosmetycznych bez przeznaczenia go do publicznej ekspozycji na ludzkim ciele lub na fotografii, jest swoistym trwałym makijażem.


Po raz pierwszy, w tych przełomowych latach dla dziejów tatuażu, zainteresowali się nim bliżej (przede wszystkim w Stanach Zjednoczonych) przedstawiciele dyscyplin humanistycznych z historykami sztuki i antropologami kulturowymi na czele, a także artyści plastycy. Wśród prekursorów ruchu odnowy należy wymienić takich tatuatorów, jak Phil Sparrow (Samuel M Steward), urodzony w 1909 r., były wykładowca literatury anglosaskiej na Uniwersytecie w Chickago i działający w Honolulu na Hawajach, Jerry Collins (Norman Keith, 1911-1973) Obaj wymienieni tatuatorzy w swych pracach "nawiązali - jak pisze A. Rubin - do osiągnięć przedstawicieli Oceanii i Azji (zwłaszcza Japonii)". Kiedy C Raven "zobaczył propozycje Collinsa, został poruszony ich jaskrawą kolorystyką i nakładającymi się częściowo na siebie kompozycjami. Świeży, orientalny wydźwięk tych prac pozostawał w uderzającym kontraście ze standardowymi motywami, typowymi dla tradycyjnego, euroamerykańskiego tatuażu". Natomiast prace Sparrowa "zaskoczyły Revana swą impresyjnością". Sparrow i Collins wprowadzili do pracy tatuatora nowy model relacji artysta - klient, zapewniający psychiczny komfort tatuowanemu poprzez wprowadzenie elementów profesjonalizmu (przestrzeganie warunków higieny, wprowadzenie propozycji ikonograficznych przez udostępnienie klientom motywów utrwalonych na fotografiach), na który mogli sobie pozwolić z uwagi na prezentowaną przez nich wysoką kulturę osobistą.


Kontynuatorami działalności Sparrowa i Collinsa jest szereg wybitnych amerykańskich twórców rekrutujących się m.in. spośród absolwentów wyższych uczelni o profilu artystycznym, mających więc przygotowanie praktyczne i teoretyczne w zakresie sztuk plastycznych. Należy do nich zaliczyćtak wybitne osobistości, jak: Cliff Raven (urodzony w 1932 r.), Ed Hardy (urodzony w 1945 r.), Bob Roberts (urodzony w 1946 r.), Jamie Summers (1947-1983) i Rutch Marten (urodzona w 1951 r.)


Przeważająca liczba początkujących tatuatorów legitymująca się w owym czasie cenzusem artystycznym bądź uniwersyteckim wybiera tę profesję nie z pobudek ekonomicznych lecz z wewnętrznej potrzeby, natomiast przedstawiciele elity tatuatorów, finansowo niezależni i wobec tego nie znajdujący się pod presją ekonomiczną, mogą pracować twórczo.


Pracują oni wyłącznie przy wykonywaniu specjalnie zamawianych kompozycji, inspirowanych nietradycyjnymi źródłami, które sygnują autorskim podpisem, dobierają sobie też klientów, pochodzących przeważnie z warstw zamożnych oraz środowisk kontentujących, m.in. dawnych beatników, przedstawicieli cyganerii artystycznej, rockersów gustujących w motywach tatuażu wywodzących się z emblematyki ruchu niemieckich faszystów oraz hippisów widzących w niektórych krajach azjatyckich (m.in. Japonii) "Ziemię Obiecaną"
Została wydatnie podniesiona kultura pracy tatuatorów polegająca m.in. na dbałości o estetyczny wygląd studia tatuatorskiego, obowiązkowej sterylizacji narzędzi, posiadaniu szerokiego asortymentu najwyższej jakości barwników, atestów do pełniących funkcję kontrolną komisji sanitarnych, zagwarantowaniu potencjalnego klienta szerokiej propozycji ikonograficznej, systematycznie wzbogacanej dzięki wprowadzeniu obiegu informacyjnego (ukazywanie się bogato ilustrowanych specjalistycznych czasopism, albumów oraz książek poświęconych tatuażowi), nawiązaniu kontaktów osobistych i profesjonalnych między twórcami mieszkającymi na różnych kontynentach, a wreszcie na zastosowaniu odpowiedniej reklamy - gdyż należy pamiętać, że działalność tatuatorska jest również businessem. Poważne zmiany demograficzne, społeczne, prawne, do których doszło m.in. w efekcie realizacji dążeń ruchu "Wyzwolenia Kobiet" i mniejszości etnicznych, ekonomiczne (stopniowy wzrost dochodów obywateli) i kulturowe (upowszechnienie się niekonwencjonalnych wzorów i podstaw społecznych w wyniku otwarcia się społeczeństw zachodnich na doświadczenia kulturowe pochodzące z innych kontynentów), jakie następowały również w tych latach na terenie Stanów Zjednoczonych. a później i w innych krajach zachodnich spowodowały złagodzenie lub zniesienie sankcji prawnych skierowanych przeciwko tatuażowi, co doprowadziło z kolei do napływu do rosnącej liczby profesjonalnych salonów tatuażu klientów o bardziej niż do tej pory zróżnicowanym stausie społecznym, poziomie zamożności, wykształceniu, przynależności do grupy społeczno-zawodowej itd. Odnotowano też duży wzrost tatuowanych kobiet. Niektóre z nich zostały nawet z czasem wziętymi tatuatorkami, jak np. Cindy Ray z Australii czy Ruth Marten i Jamie Summers z USA.


Pewna liczba tatuatorów mieszkających w Stanach Zjednoczonych, Australii, niektórych krajach azjatyckich z Japonią na czele i zachodnioeuropejskich zaczęła specjalizować się wyłącznie w w stylu japońskim, który szybko uzyskał renomę międzynarodową ze względu na wielką atrakcyjność.


Rychło okazało się, że nastawienie się wyłącznie na naśladownictwo Japończyków grozi tatuatorom epigonizmem i skierowaniu tatuażu w ślepą uliczkę. Stało się więc jasne, że tatuatorzy z różnych kontynentów muszą sięgać do innych tradycji kulturowych i nie przechodzić obojętnie obok doniosłych wydarzeń w pozostałych gałęziach sztuk plastycznych. Niektórzy z nich jak np. Amerykanin Lyle Tuttle (urodzony w 1931 r.), wybitna postać w dziedzinie współczesnego tatuażu, odnalazł jako pierwszy źródło inspiracji we wzornictwie tzw. stylów plemiennych (tribal, styles), osobiście korzystając ze swej twórczości z tradycyjnej samoańskiej ornamentyki. Spidera Webba zafascynowały niektóre propozycje konceptualistów, natomiast Jamie Summers stworzyła odrębny, bardzo osobisty styl, polegający na ukazaniu "wewnętrznych stanów artystyki" w "wypowiedziach na skórze klienta" Dla Jamie Summers tatuaż był "jednym ze środków służących osiągnięciu przez artystykę i osoby przez nią tatuowane psychicznej pełni".


Większość współczesnych wybitnych tatuatorów europejskich sięgając, począwszy od lat siedemdziesiątych, do rodzimej sztuki ludowej, komiksów poświęconych zwłaszcza tematyce fantastycznej (Frank Frazetta, Boris Vallejo, Jim Fitzpaatrick i Chris Achilleos), filmów animowanych, kultury pop, (wykonując portrety idoli młodzieżowych, jak Elvisa Preslaya), ruchu punk i innych młodzieżowych nurtów zaliczanych do kontrkultury oraz motywów proponowanych przez niektórych klientów dokonuje ich stylizacji w duchu japońskim, wkomponowując tę tematykę jako wiodącą na obszerne płaszczyzny ciała z pominięciem podziałów na jego różne fragmenty, będącej charakterystyczną cechą tatuażu a la Nippon. Niektórzy tatuatorzy wręcz kopiują ilustracje znajdujące się na obwolutach płyt i okładkach książkowych. Do najwybitniejszych współczesnych tatuatorów europejskich należy zaliczyć takich twórców, jak Bruno Coccioli (Bruno) z Paryża, George Bone, Dennis Cockell i Lal Hardy z Londynu, Lionel Titchener z Oxfordu, Peter do Hann z Amsterdamu, Herbert Hoffmann z Hamburga i Ove Skog (Doc Forest) ze Sztokholmu.


W ostatnich latach ranga tatuażu jako zjawiska kulturowego poważnie wzrosła. W Stanach Zjednoczonych, w niektórych krajach zachodnioeuropejskich oraz azjatyckichprzybywają nowe pozycje naukowe, artystyczne, publicystyczne oraz tezaurusy poświęcone tatuażowi. W 1983 r. na Wydziale Sztuki, Wzornictwa i Historii Sztuki Uniwersytetu Kalifornijskiego zorganizowano interdyscyplinarne sympozjum naukowe pod nazwą „Znaki Cywilizacji” (Marks of Civilization), na którym badacze reprezentujący różne dyscypliny naukowe wygłosili referaty poświęcone różnym aspektom tatuażu. Również w Stanach Zjednoczonych poczęto wydawać szereg czasopism poświęconych interesującej nas problematyce. Najbardziej znane z nich to: „Tattoo News”, „Easy Rider” i „Biker Life Style”, zajmujące się stroną naukową oraz popularyzacją zagadnień dotyczących wyłącznie tatuażu. Niestrudzony popularyzator tej sztuki zdobienia ciała , twórca Tattoo History Museum w Oxsfordzie i wieloletni prezes Brytyjskiego Klubu Tatuatorów, Lionel Titchener, wydaje miesięcznik „Tattoo International”. Powołano Tattoo Art Museum w San Francisco, Tattoo Museum w Amsterdamie, Dział Tatuażu w Muzeum Anatomii przy Uniwersytecie w Tokio oraz działy tatuażu w niektórych Muzeach Sztuki i Archiwach Szpitalnych na Zachodzie. W archiwum przy Szpitalu św. Wita w Londynie przechowuje się jako eksponaty kawałki tatuowanej ludzkiej skóry z 1608 i 1808 r. pochodzące z Francji. Wyodrębniono XIX w. kolekcję portretów tatuowanych Maorysów w City Art Gallery w Auckland (Nowa Zelandia), wreszcie Chuck Eldridge, znawca i historyk tatuażu, gromadzi, opracowuje i udostępnia dokumentacje z całego świata, poświęconą tatuażowi w utworzonym przez siebie Tattoo Archiwe w Berkeley w Stanach Zjednoczonych.


Zainicjowano też ruch wystawienniczy tatuażu współczesnego oraz tzw. Akcje tatuażu rejestrowane na taśmie video. Akcję taką pokazywano na X Paryskim Biennale Młodych.


Począwszy od 1976 r. organizuje się każdego roku Ogólnoświatowe Zjazdy Tatuatorów i Tatuowanych (Tattoo Convention), w 1982 r. czasopismo „Tattootime” redagowane przez Eda Hardy’ego, organizuje po raz pierwszy „Tattoo Expo”. Podobną do poprzednio wymienionej, coroczną imprezę firmuje National Club of the World. Wszystkie te przedsięwzięcia są cyklicznymi, międzynarodowymi przeglądami najefektowniej tatuowanych żywych modeli oraz polem rywalizacji najwybitniejszych mistrzów – jak określa Spider Webb – „sztuki chodzącej” lub „gorącej”, bowiem tatuaż żyje do tej chwili, kiedy jego nosiciela zaliczamy do osób żywych. Zimno natomiast unicestwia tatuaż, podobnie jak zabija ono żywy organizm. Aranżuje się również ekspozycje indywidualne i zbiorowe tatuażu w fotografii artystycznej i dokumentalnej w muzeach i galeriach sztuki współczesnej oraz centrach kultury i sztuki. W 1977 r. zorganizowano w Centre National d’Art et de Culture Georges Pompidou w Paryżu głośną wystawę tatuażu w fotografii pod nazwą „Tatuaże” („Les Tatouages”), będącej fotoreportażem z I Światowego Zjazdu Tatuatorów i Tatuowanych, jaki odbył się w 1976 r. w Houston (USA). Autorem tej wystawy był Amerykański fotografik Albert Morse, natomiast jej komisarzem – znany francuski mistrz tatuażu Bruno. Niezwykle interesującą wystawą poświęconą tatuażowi w fotografii, był ekspozycja „Osioł i zebra” („L’asino e la zebra”), zorganizowana w 1985 r. w Galerii „Mercati Fraianei” W Rzymie. Celem autorów tej wystawy było zaprezentowanie „pochodzenia i tendencji we współczesnym tatuażu.


Gdy jesteśmy już przy sprawach związanych z upowszechnieniem tatuażu na terenie Italii, warto zrobić dygresję dotyczącą tej tematyki. Wypada więc wiedzieć – jak pisze P. Horoszowski – że tatuaż może niekiedy być uznany za cenne dzieło sztuki. Przekonał się o tym pewien pięknie tatuowany Włoch w momencie, kiedy chciał przekroczyć granicę swojego kraju. Gdy służba celna odkryła, że jest tatuowany, odmówiła mu wydania zezwolenia na wyjazd za granicę, tłumacząc, iż przemyca unikatowe eksponaty. Na taki „eksponat”, utrwalony na skórze dawnego żołnierza Legii Cudzoziemskiej, będący ponoć dziełem samego A. Modiglianiego, czyhał Louis de Funes, grający rolę jednego z bohaterów we francuskiej komedii filmowej „tatuowany” („Le Tatoue”) w reżyserii D. de La Patelliere (wyświetlanej przed kilku laty przez polską telewizję). Innym głośnym filmem, w którego treści tatuaż odegrał istotną rolę, był zekranizowany w 1969 r. przez amerykańskiego reżysera J. Smighta thriller „Ilustrowany Człowiek” („The Illustrated Man”). Bohaterem tego filmu, którego gra Rod Steiger, jest mężczyzna, który został zaproszony do domu przez pewną nieznajomą. Owa kobieta wykonuje na jego skórze wymyślne tatuaże. Każdy z nich jest zaproszeniem do przygody w innym świecie. Gdy całe ciało mężczyzny zostało już pokryte barwnymi kompozycjami, stracił on wówczas swoją osobowość i stał się bezwolnym narzędziem w rękach tajemniczej dziewczyny.


W Polsce zapoczątkowano ruch wystawienniczy tatuażu współczesnego ekspozycją tatuażu artystycznego Doca Foresta (Ove Skoga) w dokumencie fotograficznym w Galerii Fotografiki w Kielcach w sierpniu 1982 r.


Wystawa ta, zaprezentowana również w 1983 r. w kilku Biurach Wystaw Artystycznych na terenie naszego kraju, była pierwszym tego typu pokazem nie tylko w Polsce, lecz również w krajach Europy Wschodniej. Zasadniczym celem tej wystawy, która zdobyła sobie ogromne powodzenie, zwłaszcza wśród młodzieży, i spowodowała różne co do oceny wypowiedzi w prasie, było „poszerzenie wiedzy zwiedzających tę ekspozycję o tym interesującym zjawisku, o jego społecznych i kulturowych uwarunkowaniach, zwrócenie uwagi na efekt wzajemnego przenikania się kultur (…) oraz sprowokowanie do stawiania pytań o zakres sztuki współczesnej”.


Tatuaż należy do najstarszych środków artykulacji wizualnej. Nie zanikł, pomimo wielowiekowych krytyk i potępienia ze strony różnych instytucji urabiających opinię społeczną. Istnieją więc solidne racje, dla których to nie tylko przetrwało, ale również podlega procesom zmian, dostosowując się do potrzeb i gustów środowisk społecznych, w których występuje. Fakty te dowodzą, że tatuaż jest czymś więcej niż „defektem” intelektu lub fantazji, a tym bardziej nie jest wyłącznie oznaką „przestępczości”, ponieważ – jak podpowiadają jego dzieje – tatuowali się nie tylko przestępcy.



Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek


gosia

Thig crioch air an saoghal, ach mairidh gaol is ceòl.

Obrazek

Wróć do „Mydło i powidło”

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 0 gości