Życie (obyczaj???; chyba lekko surrealistyczne)

Opowiadania ocenione przez Weryfikatorów

Moderatorzy: Poetyfikator, Moderator, Weryfikator, Zasłużeni przyjaciele

Awatar użytkownika
Mazer
Pisarz domowy
Posty: 183
Rejestracja: pn 06 sie 2007, 17:27
OSTRZEŻENIA: 0
Płeć: Nie podano

Życie (obyczaj???; chyba lekko surrealistyczne)

Postautor: Mazer » czw 19 maja 2011, 10:17

Miałem właściwie dwie inspiracje: sen + dobra nuta ("Myśl pozytywnie" Sokół i M. Starosta) no i moja interpretacja wszystkiego. Miłego :)

Lekarz powiedział: „Proszę myśleć pozytywnie.”, zatem z całych sił staram się myśleć pozytywnie.

Wyciągam z ramki papierosa elektrycznego, którego trzymam w paczce pełnej normalnych, co ma mi przypominać o walce, jaką toczę ze złem, o walce o swoje dobro. Dobro? Na pewno dobro? Bo, w gruncie rzeczy, odkąd zacząłem rzucać spożywanie potencjalnie zabójczych wyrobów tytoniowych, nerwy mam jakieś bardziej poza kontrolą i właściwie czuję się jak uszkodzony reaktor atomowy – co chwila niebezpieczny wyciek, jakieś przegrzanie, w konsekwencji czego nie wiadomo, kiedy wybuchnę i skażę otoczenie niepotrzebną kłótnią. Na kogo tym razem padnie - rodzice? rodzeństwo? kasjerka w spożywczaku? żul pod sklepem? Ciężko jest myśleć pozytywnie w warunkach ciągłego napięcia, koncentrowania się na tym, że to, co się kochało, czym się zaciągało od lat niezliczonych nagle zniknęło. To jakby stracić miłość życia, o której trzeba zapomnieć, nauczyć się żyć bez niej z dnia na dzień – pstryk! i samotne śniadania, samotne spacery, samotny seks; o papierosach też trzeba zapomnieć – pstryk! i nauczyć się pić kawę bez, pić piwo bez, po seksie bez. Najgorsze jest to, że to wszystko nie z własnej woli, ale wymuszenia czyjegoś. Ktoś jednak powie: „Masz elektrycznego.”, owszem, lecz czy z dmuchaną lalką można stworzyć związek? To jak zastępowanie masła margaryną, tylko substytut dający nieudaną imitację prawdziwego smaku. Cierpię.

Ale cierpienie uszlachetnia.
Cierpię więc pozytywnie.
Przecież lekarz tak kazał.

Zamykam oczy, wyciskam ostatnie krople esencji przyjemności z ciepłej kołdry, po czym wstaję z łóżka, wszak niepotrzebne leżenie to gnicie, marnowanie czasu, a trzeba rosnąć, wykorzystywać każdą sekundę, godzinę, bo życie umyka, leżał będę na starość, gdy sił w nogach zabraknie. Podchodzę do okna - pełna synchronizacja, słońce wstało razem ze mną! Poranne promienie kładą się na mej twarzy niczym muśnięcia gorących dłoni kochanki, słyszę świergoczące ptaki w pobliskim parku, które, o dziwo! zagłuszają, budzący się do życia wielkomiejski gwar. Choć widzę coraz bardziej zaludniające się chodniki, z każdą minutą coraz bardziej zatłoczone ulice, to jednak twarz przyozdabia mi uśmiech. Lekarz miał rację – myśl pozytywnie, dostrzegaj to, co dobre, a różowe okulary nigdy nie spadną ci z oczu.

Jajko gotuje się na miękko, masło idealnie rozsmarowuje na kromkach, komputer ugodowo współpracuje, sąsiad nie katuje gitarowymi riffami, pies sąsiadki spokojnie mija mnie na klatce schodowej – ogólnie, miód, cud, malina. Gdy wychodzę z klatki od razu czuję delikatny zefirek, ledwie muskający mą skórę, w powietrzu unosi się soczysty zapach świeżo skoszonej trawy, a rozkwitające pęki kwiatów nie podrażniają nozdrzy do produkcji kataru, a wypełniają je kojącym nerwy zapachem. Spacer, to dobry zwyczaj, więc idę, po prostu idę, bez powodu, przed siebie, napędzany pozytywnym nastrojem. Recepta lekarza działa – myśl pozytywnie, dostrzegaj to, co jasne, a będzie jasno. Upajam się tlenem, zwyczajnie upajam.

I gdy tak, zasiadłszy na ławeczce, wystawiam twarz do słońca, gdy pozwalam, by skóra chłonęła maksymalną dawkę ciepła, nieoczekiwanie gdzieś tam w oddali słyszę grzmot, jakby uderzenie w bębny nadchodzącej armii. Spoglądam w niebo w kierunku złowieszczych dźwięków i rzeczywiście – na horyzoncie kłębią się ciemne chmury, co chwila wypuszczając ku ziemi białe nitki piorunów. Atmosfera szybko gęścieje, w powietrzu daje się wyczuć ciężki zapach deszczu, który zazwyczaj przyjemny, tym razem wróży coś złowieszczego. Zerkam po ludziach, ale ci, zdają się nie zauważać zmiany w pogodzie – wciąż pracują swoim rytmem, koszą trawę, wychodzą, wchodzą do budynków, spacerują z psami, które zawsze w przerażeniu oglądające się na pioruny, tym razem zupełnie je ignorują, dzieci gonią za motylami, owady fruwają z kwiatka na kwiatek. Jakbym tylko ja dostrzegał nadchodzący mrok.

Wstaję z ławki, ale… nie mogę. Wspieram się rękoma na oparciu, unoszę tułów i miast stanąć padam twarzą na chodnik, nogi odmawiają posłuszeństwa niczym sparaliżowane. Co się dzieje?!, głowę dosłownie rozsadza chaos. Chcę zapalić, zakurzyć, zajarać, poczuć w płucach ten gryzący dym! Sięgam do kieszeni i w tym momencie słyszę dziwne skrobanie, jakby szuranie grabi o beton. Spoglądam w kierunku, skąd dochodzi tajemniczy odgłos i widzę, jak zza bloku powoli wypełza para dużych, czerwonych kleszczy. Dopiero po paru sekundach orientuję się, iż są to potężne szczypce raka. Tylko że, zamiast całego skorupiaka, zza budynku wyłażę ja, choć bardziej czołgam bezradnie wsparty na tychże szczypcach, będąc pozbawionym nóg, a zamiast rąk mam te... te… Co to w ogóle jest?! Dlaczego nikt tego nie dostrzega?! Z przerażeniem obserwuję jak moja dziwna karykatura zatrzymuje się kilka metrów naprzeciw i patrzy, wbija we mnie swe ślepia.

Obudziło mnie gorąco, właściwie wrzątek wylany na twarz. Czuję, jak skóra płonie, serce wali potężnymi uderzeniami młota kowalskiego. Sen, to tylko sen. Wdech i wydech, do dziesięciu zliczam. To tylko przerażający sen. Opanowanie emocji. Parę sekund tańczenia na pograniczu jawy i nierealnych obrazów, po czym powrót do rzeczywistości. Nie otwieram oczu, upajam się jeszcze tych kilka chwil niesamowitą ulgą

W tle, gdzieś w głębi pokoju słyszę rozmowę. Dotyczy mnie. To przyciąga mą uwagę.

Unoszę powieki. Przez zamglone jeszcze spojrzenie widzę gościa w białym kitlu. Lekarz? Co tu robi lekarz? Czemu rozmawia z moją siostrą? Co oni robią w moim… moim… Rozglądam się. Nie jestem w moim pokoju. Gdzie… Chcę zejść z łóżka, ale nie mogę ruszyć nogami. Staram się podnieść na rękach, ale są zbyt słabe, by unieść ciężar ciała. Chcę coś powiedzieć, lecz język blokuje mi jakaś rurka, w łokciach, przy napinaniu mięśni czuję dziwne kłucie. Z przerażeniem spoglądam wzdłuż tułowia, widzę rurki, coś pompują, odprowadzają, doprowadzają… Jeszcze się nie wybudziłeś człowieku! Jeszcze śpisz!

- … także szanse są. Wprawdzie stadium choroby jest już na poziomie zaawansowanym i choć nie uratowaliśmy nóg, to…
- Ile? – słyszę głos siostry.

Następuje kilka sekund ciszy. Nawet mucha przestaje bzyczeć.

- Miesiąc na pewno. Jednak… proszę myśleć pozytywnie. – Lekarz kładzie dłoń na ramieniu siostry. – Może się uda, że nawet pół roku.
- Mogę go zabrać do domu?

Lekarz nie odpowiada. Spuszcza głowę, wbija wzrok w podłogę i kręci w zaprzeczeniu.

Miesiąc? Tu, w szpitalu, z rurką w gębie?! Bez nóg?!, chcę wykrzyczeć, ale nie mogę, nie mogę nawet językiem ruszyć. Leżę więc bezradnie na białym łożu śmierci.

Przypominają mi się słowa piosenki z dzieciństwa: „Mały pajączek, mały, bez nóżek i bez rączek, przybili go do deski, za pomocą pinezki.”

Jednak myśl pozytywnie, pajączku, bo lekarz tak mówił, myśl pozytywnie. Jest szansa na pół roku świadomej wegetacji w tym zajebiście wygodnym łóżeczku, jest szansa na pół roku dożylnego karmienia. Myśl pozytywnie, a jeszcze pół roku sobie tak poleżysz, aż cię zakopią.
Ostatnio zmieniony śr 25 lip 2012, 09:45 przez Mazer, łącznie zmieniany 3 razy.


"Ludzie się pożenili albo się pożenią i pozamężnią, pooświadczali się... a ja na razie jestem na etapie robienia sobie kawy...jakkolwiek można to odnieść do życia" - Hipolit

Awatar użytkownika
dorapa
Pisarz
Pisarz
Posty: 3397
Rejestracja: czw 13 sty 2011, 13:02
OSTRZEŻENIA: 0
Lokalizacja: Kozia Górka
Płeć: Kobieta

Postautor: dorapa » czw 19 maja 2011, 18:45

Mazer pisze:Atmosfera szybko gęścieje

gęstnieje
Mazer pisze:Wstaję z ławki, ale… nie mogę.

To wstaje czy nie? :) Staram się, podnoszę siedzenie, próbuję się zerwać, ale....

Mazer pisze:Co się dzieje?!, głowę dosłownie rozsadza chaos.

interpunkcja - kropka zamiast przecinka i wielka litera a może cudzysłów? A może nic?? Rzuciło się w oczy i tyle. Sam rozpatrz.

Mazer pisze:choć bardziej czołgam bezradnie wsparty na tychże szczypcach,

"się" uciekło.

Moja wersja piosenki: "Zajączek, zajączek..." Ten pajączek nijak mi nie styka.

Nie styka mi też ostatni akapit. Nie treścią - bo jasna i słuszna, ewidentnie wynikająca ze szpitalnej części, ale jakaś taka za szybka, za ... A ja wiem co za? Zgrzytnęła mi, jakoś nie pasowała do reszty. I tyle.

Podobał mi się opis snu, cierpień abstynenckich, raka z własną facjatą...
Cd w szpitalu nieco rozczarował. Miało być surrealistycznie a nie naturalistycznie.

Pozdrawiam.
Ostatnio zmieniony wt 24 lip 2012, 21:03 przez dorapa, łącznie zmieniany 2 razy.


"Natchnienie jest dla amatorów, ten kto na nie bezczynnie czeka, nigdy nic nie stworzy" Chuck Close, fotograf

Awatar użytkownika
Mazer
Pisarz domowy
Posty: 183
Rejestracja: pn 06 sie 2007, 17:27
OSTRZEŻENIA: 0
Płeć: Nie podano

Postautor: Mazer » pn 23 maja 2011, 17:51

Mazer napisał/a:
Co się dzieje?!, głowę dosłownie rozsadza chaos.

Interpunkcja - kropka zamiast przecinka i wielka litera a może cudzysłów? A może nic?? Rzuciło się w oczy i tyle. Sam rozpatrz.


Wiem, że formalnie jest to zły zapis, tylko podczas pisania, jakoś tak mi pasowało i specjalnie zostawiłem. Gdyby nie pytajnik, wykrzyknik, zapis chyba byłby dobry.

Cd w szpitalu nieco rozczarował. Miało być surrealistycznie a nie naturalistycznie.

Że surrealistycznie, to sam nie wiedziałem, czy dobrze określam formę. Szczerze - zupełnie nie miałem pojęcia, jak sklasyfikować to opowiadanie :/

Dzięki bardzo za komentarz, droga Dorapo :)

Pozdrrrrrrr!


"Ludzie się pożenili albo się pożenią i pozamężnią, pooświadczali się... a ja na razie jestem na etapie robienia sobie kawy...jakkolwiek można to odnieść do życia" - Hipolit

Awatar użytkownika
dorapa
Pisarz
Pisarz
Posty: 3397
Rejestracja: czw 13 sty 2011, 13:02
OSTRZEŻENIA: 0
Lokalizacja: Kozia Górka
Płeć: Kobieta

Postautor: dorapa » pn 23 maja 2011, 19:53

Mazer pisze:
Mazer napisał/a:
Co się dzieje?!, głowę dosłownie rozsadza chaos.

Interpunkcja - kropka zamiast przecinka i wielka litera a może cudzysłów? A może nic?? Rzuciło się w oczy i tyle. Sam rozpatrz.


Wiem, że formalnie jest to zły zapis, tylko podczas pisania, jakoś tak mi pasowało i specjalnie zostawiłem. Gdyby nie pytajnik, wykrzyknik, zapis chyba byłby dobry.


Panna Interpunkcja piękna jest, pożądana jest, ale ponieważ zakręcona ponad miarę to czasami ma człowiek ochotę tej strojnisi pokazać język albo mniej cenzuralnie powiedzieć, żeby pocałowała nas w policzek, bo nudzi. ;)


"Natchnienie jest dla amatorów, ten kto na nie bezczynnie czeka, nigdy nic nie stworzy" Chuck Close, fotograf

Awatar użytkownika
Ebru
Pisarz osiedlowy
Posty: 399
Rejestracja: czw 30 wrz 2010, 14:12
OSTRZEŻENIA: 0
Płeć: Kobieta

Postautor: Ebru » wt 24 maja 2011, 08:39

Wyciągam z ramki papierosa elektrycznego, którego trzymam w paczce pełnej normalnych, co ma mi przypominać o walce,(BEZ PRZECINKA) jaką toczę ze złem, o walce o swoje dobro.


Bo,(BEZ PRZECINKA) w gruncie rzeczy, odkąd zacząłem rzucać spożywanie potencjalnie zabójczych wyrobów tytoniowych, nerwy mam jakieś bardziej poza kontrolą i właściwie czuję się jak uszkodzony reaktor atomowy – co chwila niebezpieczny wyciek, jakieś przegrzanie,(MYŚLNIK) w konsekwencji czego nie wiadomo, kiedy wybuchnę i skażę otoczenie niepotrzebną kłótnią.


Świetnie się czytało. Potrafisz stworzyć nastrój, dosłownie płynie się od zdania do zdania. Parę drobnych potknięć interpunkcyjnych było, ale szczerze powiedziawszy, przy pierwszym czytaniu interpunkcji nie wyłapałam, pochłonął mnie nastrój opowiadania. Bardzo dobrze napisane.




Wróć do „Zweryfikowane”

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 0 gości